Historia domów prefabrykowanych

Historia prefabrykacji konstrukcji drewnianych liczy sobie kilkaset lat (pierwsze wzmianki wskazują na przełom XV i XVI w.), jednak jej rozkwit na skalę przemysłową nastąpił w pierwszej połowie XX w.

Idea domów z prefabrykatów pojawiła się w Szwecji w latach 30 ubiegłego wieku i bardzo szybko podchwyciły ją tartaki. Kiedy w fińskim mieście Kivennapa, cieśla Tuomas Paavolainen rozpoczynał produkcję domów z gotowych elementów drewnianych, przyświecała mu bardzo prosta idea stworzenia takiej konstrukcji, którą każdy mógł postawić szybko i własnymi siłami. Pomysł rozwijał się bardzo dobrze i na początku lat 40 produkcję przeniesiono do Lohji, co umożliwiło i przyspieszyło rozwój eksportu. Na początku fińskie domy prefabrykowane sprzedawane były głównie do krajów skandynawskich i ZSRR, ale już pod koniec II wojny światowej i długo po niej, znacznie wzrosło zapotrzebowanie na fińskie konstrukcje z drewnianych elementów prefabrykowanych, które każdy mógł postawić szybko i przy użyciu minimalnej ilości tradycyjnych materiałów budowlanych, o które w okresie powojennym zawsze trudno.

Myśl o budowaniu domów, które byłyby transportowane na plac budowy w częściach (w założeniu, niektóre można było nawet po montażu z powrotem rozłożyć i przewieźć do miejsca ich ponownego wznoszenia) kiełkowała w głowach Finów już kilkadziesiąt lat wcześniej, jednak to dopiero wojna rosyjsko-fińska, tzw. wojna zimowa 1939-1940, niejako zmusiła ich do wprowadzenia tego pomysłu w życie a koniunkturę dodatkowo wzmocniły zniszczenia w teatrze działań wojennych II Wojny Światowej. Wtedy to Finowie udoskonalili proces technologiczny obróbki drewna konstrukcyjnego i zajęli się prefabrykacją domów drewnianych na skalę przemysłową.